Ik weet het, er zijn voor- en tegenstanders. Sommigen zweren bij een beloningssysteem, andere leerkrachten zijn er helemaal niet voor te vinden. Toen ik nog voor kleinere klasgroepen stond, werkte ik er wel mee, daarna kwam ik er niet meer toe om voor iedereen materiaal te voorzien. En liep het ook ooit eens wat mis op een ouderavond. In mijn hoofd is het misschien een grotere rel geweest dan dat het effectief was, maar de duimen die in de klas ophingen, werden vergeleken. Op die manier werden er conclusies getrokken die eigenlijk niet helemaal juist waren. Vandaar dat mijn duimensysteem jaren geleden een stille dood stierf. Maar eigenlijk heb ik het altijd gemist. Want hoe je het draait of keert, het is volgens mij een handige tool om orde te handhaven. Bij bepaalde leeftijden en klasgroepen helpt het echt wel om goed gedrag te bevestigen en de minder fijne manieren te benoemen en aan te kaarten.
Als leerkracht verval je naar mijn gevoel soms te snel in het berispen, terwijl het net ook gaat om een voorbeeld te stellen en goed gedrag te benadrukken en kinderen hiervoor een letterlijke of figuurlijke schouderklop te geven. Want hoe vaak is het niet dat je aandacht niet netjes verdeeld is, zelfs helemaal scheefgetrokken. Denk maar eens na hoe vaak je welbepaalde namen zegt, terwijl er een aantal kinderen eigenlijk veel vaker een compliment of een duwtje in de rug zouden kunnen gebruiken. Zie ze maar eens stralen als je ze even op een verhoogje zet of wanneer je voor de hele klas duidelijk maakt dat zij echt wel een voorbeeld zijn.
Hoe ik te werk ging, wil ik heel graag met jullie delen. Want misschien zijn jullie ook op zoek en is het duimensysteem een (goeie) insteek om een beloningssysteem op maat uit te dokteren.
